Journalisten die niet Twitteren. Kan dat eigenlijk wel?

Journalisten (vooral de jonge) kijken andere journalisten regelmatig raar aan als zij aangeven niet op Twitter te zitten. Toch lijkt de groep die het belang snapt inmiddels in een meerderheid te zijn. Als je dan als prominente journalist weinig Twittert, kun je nog weleens commentaar krijgen.

Afgelopen week maakte BuzzFeed een overzicht van nauwelijks Twitterende kopstukken van The New York Times: de ‘Twitter Graveyard’. Een ietwat pijnlijk overzicht. Want het was juist de NYT die in een intern rapport oordeelde dat er een hoop dingen beter moeten – ook het gebruik van Twitter.

Vervolgens ging blogger Steve Buttry met het overzicht aan de haal en uitte kritiek op Times-hoofdredacteur Dean Baquet. De beste man heeft maar liefst twee tweets de wereld in geholpen. Nu zegt dat weinig over zijn journalistieke kwaliteiten, maar het staat toch ietwat scheef bij een topredacteur van wie wordt verwacht dat hij de NYT verder kan digitaliseren.

Baquet gaf naar aanleiding van alle kritiek de volgende reactie:

 “De reden dat ik zo weinig gebruik maak van Twitter is inderdaad een goede reden tot kritiek, maar de verwijten kan ik niet uitstaan. Eén van de grootste kritieken die naar mijn generatie van redacteuren is gemaakt, is dat wij een vorm van priesterschap hebben gecreëerd. Hierin beslisten wij wie er wel en wie er geen journalist was. Als ik de kritiek tegenwoordig bekijk, vergeven ze mij voor werkelijk niets, het lijkt wel of er weer een nieuw priesterschap wordt gemaakt.”

Is Twitteren noodzakelijk?

Ann Friedman van Columbia Journalism Review stelt, naar aanleiding van het bovenstaande ‘moddergooien’, zichzelf de vraag of het voor journalisten écht noodzakelijk is om op Twitter te zitten. Friedman stelt in haar artikel dat op Twitter zitten vooral handig is als je schrijft over onderwerpen zoals televisie, media, de digitale cultuur, muziek, of als je snel wilt communiceren met je lezers.

Wat Friedman volgens mij vergeet is het onderwerp algemene nieuwsgaring. Of je nu iets wilt weten over de Islamitische Staat, de huidige Amerikaanse economie of waar die brandweerauto die net langsreed naartoe op weg is, Twitter heeft er informatie over. Als je begrijpt hoe het medium in elkaar zit en weet hoe je moet zoeken is het denk ik één van de snelste vormen van nieuwsvergaring dat er bestaat.

Om deze verspreiding ook zo snel mogelijk te houden, is het van essentieel belang dat je weet wie je volgt. Tuurlijk, het is wellicht leuk om de nieuwe vriend van je buurmeisje te volgen, maar misschien niet altijd even nieuwswaardig. Volg als journalist op Twitter vooral de mensen die relevant zijn voor jouw vakgebied. Kun je nog een goede journalistieke redactie runnen zonder Twitter te checken? Dat denk ik niet.

Is het dan echt voor iedere journalist van cruciaal belang om te tweeten? Nee, dat ook weer niet. Er zijn zeker goede journalisten die zich prima redden zonder dit platform. Het medium is vooral handig voor als er plotseling iets heel groots gebeurt, zoals een aanslag over tijdens een verkiezingsavond. Voor ‘slow journalism’ is het minder noodzakelijk. Daarnaast is Twitter iets wat – denk ik – hoort bij nieuwe journalistiek en dat (nog) niet iedereen daarin meegaat hoeft geen probleem te zijn.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s